Ինքնանկար

Ascolta audio

Update Required To play the media you will need to either update your browser to a recent version or update your Flash plugin.

Ինքնանկարներում դժվար է թափանցել արվեստագետի անձի իրական խորքը, քանի որ միշտ էլ առկա են որոշ չափով միտումնավոր «ինքնաստեղծման» երանգներ: Այն, ինչ անփոփոխ է ու շատ նվիրական, հակասականորեն կարող է և՛ բացահայտվել արվեստագետի կողմից, և՛ քողարկվել:
Իսաբեկյանի ինքնանկարների գեղարվեստական արժեքի միակ չափանիշը մնում է գեղարվեստական ամբողջականությունը, հավաստիությունը, ուղղված ո՛չ այնքան նմանությանը, որքան` գեղանկարչական վերակերպավորմանը: Նույնիսկ այս պարագայում, հեղինակը դարձյալ կարևորում է ճանաչելիությունը որպես դիտողի կողմից սպասվող նախապայման:

Գունաբծային էքսպրեսիայով աչքի է ընկնում 1994-ի

«Ինքնանկարը», ժանրի կամերային ստեղծագործություններից`

վերջինը:

Աչքերի փափուկ, բարի արտահայտությամբ մեզ է նայում նկարիչ-

արվեստագետը: Մազերի, բեղերի բաց կապույտը համահունչ է գունային

ակտիվ լրացումներին` կարմրադեղին, կապույտ արտաքին

վրձնագծերին:

1964թ. Ինքնանկարում պահպանվում է միայն դեմքի, հագուստի

քանդակայնության պատրանքը, որ նույնիսկ նկարչադանակի միջամտությամբ

իկոնայի կամ անիրական էքսպրեսիոնիստական արժեք է ստանում: Գուցե

դրանում դեր է կատարել նկարչի կապը քանդակագործության հետ

պատանեկան շրջանում և ակադեմիայում (գծանկարի քանդակագործ