't Kennieke, het spook van de Cementfabriek

Hiernaast staat het lokaal van de Nielse Kanoclub De Rupelsneppen, achterin werkt de Firma Beton Coeck. Op deze terreinen stond tot 1856 een stenen windmolen om olie te persen. Hij werd in 1699 opgericht op de restanten van het vroegere Fort De Sterre, vlak tegen de Rupel. De oprichter was Jan Kinnie, een nakomeling van een Brusselse familie die rijk was geworden door het vervoer van stadsmest met beerschuiten vanuit Brussel naar het platteland ten gerieve van de boeren. Via de Vaart  van Willebroek geraakte de familie in de Rupelstreek, waar ze fortuin maakten.

En hier speelt de legende van ‘t Kennieke, beter gekend als Het spook van het Cementfabriek.

De oude molen van Jan Kinnie was het begin van de cementfabriek van Josson-De Langle om ‘tras’ te malen. En vanaf dan bleek het daar regelmatig te spoken. Als er op de fabriek iets misliep, dan zeiden de mensen: “ ‘t Kennieke zit er weer in”.

En was een verwijzing naar de eerste molenaar, Jan Kennie en zijn erfgenamen.

Blijkbaar had deze Jan beloofd om na zijn dood zoveel missen te laten lezen als er graankorrels waren in een ‘meuken’ (d.i. mudde of mand, een oude inhoudsmaat voor granen en zaden). Onze Jan overleed en zijn erfgenamen vergaten de belofte en gingen op grote voet leven van hun erfenis.

En natuurlijk, zijn ziel kon geen rust vinden en keerde verschillende malen terug naar de molen om er de wieken af te gooien. Uiteindelijk moest de pastoor langskomen om de molen te belezen. Zo werd de spokende ziel als loutering voor 99 jaar naar de zee te verbannen. Vanaf dan bleef alles rustig.

Voor de non-believers: in werkelijkheid stonden de wieken dikwijls verkeerd door de slordigheid van de molenaar. Door de geweldige wind die over het water kwam werden de wieken een keer of twee van de molen gerukt.

Gedurende de wintertijd werd er op de Cementfabriek al eens voor spook gespeeld door bijvoorbeeld iemand een zak kolen over de hals te kappen. Dat spook noemde men dan ‘t Kennieke.