De Donjon

Adolphe Pauly: Kijk eens van buitenaf naar de donjon, die er zo majesteitelijk uitziet. Hij staat op de rots en is gebouwd uit leisteen van de nabije omgeving, terwijl de hoeken met rechthoekig zandsteen versterkt zijn. Zoals u inmiddels gemerkt heeft is de toren voor de helft gerestaureerd, maar de oude ‘opus spicatum‘ ornamentiek, dus het visgraatpatroon van de oorspronkelijke bouwwijze van de 12e eeuw, is nog steeds duidelijk te zien.
 
Victor Hugo: De toren ziet er volgens mij wat gedrongen uit. Misschien komt dat omdat hij maar 10 meter hoog is – in tegenstelling tot de hoge, elegante donjons van andere burchten.
 
Adolphe Pauly: Nu gaan we de trap op, die naar de voorraadkamer leidt. Vroeger lag er overal puin en stenen, het dak was afgebroken en de toren was verwaarloosd. De voorraadkamer werd pas in 1989 blootgelegd. Van hieruit kun je de kerker zien, die in de middeleeuwen ook op andere burchten bestond. Maar in Bourscheid diende maar hij als gevangenis totdat het bakhuis gebouwd werd dat u later zult zien. Om de voorraadkamer van licht te voorzien ook als de deur gesloten was, werd in de muur een raam gemaakt dat op het binnenhof uitkomt. Maar vanuit deze voorraadkamer was het niet mogelijk om het erboven liggende vertrek van de burchtheer te bereiken. 
 
Victor Hugo: Deze houten trap bestond vroeger niet.  
 
Adolphe Pauly: Die is van 1990 en vervangt een stenen trap die in 1936 gebouwd was.
 
Victor Hugo: Ik dacht dat zich in de donjon niet alleen de voorraadkamer maar ook de kamer van Metternich bevond. 
 
Adolphe Pauly: Juist. Hier was ook de kamer van Metternich ondergebracht, die alleen via een trap vanuit de kamers boven de keuken te bereiken was. De trap was verstopt in een trappenhuis, dat in onze tijd al niet meer bestond. De vroegere deuropening, die naar de kamer leidde, werd dichtgemetseld, wat vanuit de keuken en de winterkamer te zien is.
 
Ga nu voorzichtig de treden van de wachttoren op, die op sommige plaatsen steil en smal zijn.