Áudio tour Pokój Hermafrodyty

Witamy w Sali Hermafrodyty. Swoją nazwę zawdzięcza słynnej rzeźbie znajdującej się w centrum pomieszczenia. Przed nami znajduje się rzymska kopia z II wieku n.e., wykonana na podstawie greckiego oryginału autorstwa Polikleta.

Jednak najbardziej fascynującym elementem tego dzieła nie jest sama postać, lecz materac, na którym spoczywa. Ten iluzjonistyczny marmurowy materac został wyrzeźbiony w 1620 roku przez samego Giana Lorenza Berniniego. Warto przyjrzeć się szczegółom: kamień sprawia wrażenie, jakby uginał się pod ciężarem ciała, a fałdy tkaniny wydają się miękkie i podatne. To prawdziwa magia dłuta.

Rzeźba została odnaleziona w 1609 roku podczas budowy kościoła Santa Maria della Vittoria. Kiedy Napoleon wywiózł oryginał do Paryża, na jego miejscu ustawiono inną antyczną kopię, a rzeźbiarz Andrea Bergondi odtworzył słynny materac Berniniego.

Spójrzmy teraz ku górze. Freski autorstwa Nicoli Buonviciniego z 1781 roku przedstawiają mit o Hermafrodycie opisany przez Owidiusza. Syn Hermesa i Afrodyty był niezwykle pięknym młodzieńcem, dopóki nimfa Salmakis nie połączyła się z nim w namiętnym uścisku, na zawsze jednocząc w jednym ciele pierwiastek męski i żeński. Historię tę uzupełniają stiukowe putta wykonane przez Vincenza Pacettiego.

Sala kryje również wiele innych skarbów. Warto zwrócić uwagę na głowę kory z marmuru paryjskiego, stworzoną w Wielkiej Grecji w IV wieku p.n.e., oraz na monumentalną misę z porfiru, prawdopodobnie pochodzącą z mauzoleum cesarza Hadriana.

Posadzkę zdobią antyczne mozaiki przedstawiające sceny połowu ryb, odnalezione w posiadłości Borghese. Nad rzeźbą Hermafrodyty wznosi się niezwykła waza-żółw z alabastru autorstwa Antoine’a Grandjacqueta. Całości dekoracji dopełniają pejzaże flamandzkich mistrzów – Paula Brila i Fredericka van Valckenborcha.