Museo Zamek Zwiahelski

Na początku XVI wieku miasto Zwiagiel było własnością książąt Ostrogskich. To książę Konstanty Iwanowicz Ostrohski w 1507 roku rozpoczął budowę zamku Zwiagiel, wokół którego rozpościerało się miasto. Zamek znajdował się na wysokim klifie nad rzeką Słucz i miał wysokie walory obronne. Został zbudowany z kamienia, w przeciwieństwie do innych, według najnowocześniejszego wówczas starowłoskiego typu bastion-bastion.
To był pierwszy i prawie jedyny zamek tego typu na Wołyniu. Ale Konstantyn Ostrohski zdołał położyć tylko fundamenty z kamienia, wszystko inne było drewniane. Murowane mury i wieże były dziełem młodszego syna Konstantego Iwanowicza Ostrohskiego, najwybitniejszej postaci narodowej renesansu, Wasyla-Konstantyna Ostrohskiego (1526-1608), który był właścicielem zamku w latach 1542-1603.

Budowę zamku ukończono dopiero pod koniec XVI wieku. Konsekrowano go 11 czerwca 1595 roku.

W 1600 roku Zwiagiel stał się częścią Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Podczas wojny wyzwoleńczej pod dowództwem Bohdana Chmielnickiego, latem 1648 roku zamek został zdobyty pusty (bez garnizonu) przez lokalnych rebeliantów pod wodzą miejscowego kuśnierza Mychajła Tyszy (Tyshyk, Tyshko).

Od września 1648 do sierpnia 1649 roku zamek był ośrodkiem pułku Zwiahelskieho dowodzonego przez pełniącego obowiązki pułkownika Iwana Doniec i terytorialnych pułkowników Zwiahelskieho Mychajła Tyszę i Gerasyma Jackiewicza.

W latach 20. XIX wieku zamek stał się własnością feudałów Lubomirskiego. W 1738 roku Stanisław Lubomirski przekształcił wojskową budowlę obronną w zamek myśliwski. A w 1753 roku część muru zamkowego została rozebrana, a z tego kamienia zbudowano kościół.

W czasach radzieckich malownicze miejsca, w których znajdowały się ruiny zamku Zwiagaelskiego, były wykorzystywane jako tereny rekreacyjne. Później zrekonstruowano wieżę i część murów twierdzy, a przyległy teren zagospodarowano i przekształcono w teren rekreacyjny.